بـا چــاک سینه ات کـه  نمایــان شـده همی

قــــربان  وار خطایــی و رنگی پـــــریدنت

گفتی که شب بیا تــوبه خلوت به پیش من

طاقت کجاست ایـــن هــــمه رنج  کشیدنت

پرواز کــــن بــــه بال هـــــما اوج  ابــرها

دنبال تــــوســـت اشک مـــن وان دویدنت

درلحظه ء کــــه حــرف محبت شود  به پا

با دست پاچه وه کـه چه لرزش به ان تنت

ایستاده ام بـــــه پای تـــو ای دلــبر عزیز

و آن قد ســــرو خـــم نـــشود در خمیدنت

در روز وصـــل بخت مــــدد  گار مــا نشد

دیـــدم چــو آب قـطره بــه دامــن چـکیدنت

دارم امـــید بــــاز بیایـــی تـــــو در بــــرم

درخـــــون طـــــپیده دل از این راه رفتنت

در جـــاده های دور، نـــه مشکل  بود سفر

کــــوتاه بـــــاد قــــصه ء راه رســـــیدنت

گفــــتم بــــرید گوبه من ازسـرگذشت خود

لــب را به لـب گــزیدی وقـــــربان دیدنت